Etap II z sześciu · gościniec krakowski
Tarczyn → Nowe Miasto nad Pilicą
55 km 58 km · ↑ 282 m · samochodem ok. 1 godz. 15 min · dawny popas: Grójec pobierz GPX ↓ pobierz GPX (auto) ↓
_-_Figures_Sitting_at_a_Table.jpg)
Przez stolicę polskich sadów ku przeprawie, gdzie krzyżowały się trakty z Torunia do Lwowa i z Warszawy do Krakowa.
Trasa samochodowa prowadzi asfaltem możliwie blisko historycznego gościńca — drogami wojewódzkimi i lokalnymi, z pominięciem polnych skrótów i ścieżek, którymi biegnie wariant rowerowy.
Wierność przebiegu
prawdopodobnyudokumentowany
- Tarczyn → Grójec0–18 km· prawdopodobny — Korytarz przez Grójec potwierdzają nazwy ulic (Krakowska), lecz dokładną linię wyznacza dziś DW nr 728.
- Grójec → Mogielnica18–41 km· prawdopodobny — Miejscowości znane (Łęczeszyce, Mogielnica), ale ślad między nimi biegnie współczesnymi drogami.
- Mogielnica → Nowe Miasto nad Pilicą41–55,3 km· udokumentowany — Przeprawa ustalona: w 2. połowie XVIII w., z fundacji Kazimierza Granowskiego (tego samego, który sprowadził kapucynów), „wzniesiono drewniany most na rzece Pilicy”. Most stał tam, gdzie dziś przeprawa DW nr 728 na wylocie ul. Mostowej — to samo miejsce pokazuje mapa WIG z 1937 r. Korytarz miejski gościńca: ul. Warszawska → rynek → ul. Tomaszowska → ul. Mostowa → most.
Na mapie (przycisk 🗺 w rogu) włącz podkład historyczny — 1788 lub 1802 (sprzed reformy, gdy gościniec był głównym traktem) albo 1839 — i porównaj nasz ślad ze starym traktem. Wątpliwe odcinki weryfikujemy wg katalogu źródeł.
Profil wysokości
Z Tarczyna stary gościniec krakowski biegł na południe ku Grójcowi — siedzibie starostwa niegrodowego i stacji pocztowej, naturalnemu pierwszemu noclegowi za Warszawą. To wciąż ten sam, miękko sfałdowany kraj sadów. Już po drodze, w Kopanej pod Tarczynem, zachował się dwór Górskich (parterowy budynek z I połowy XIX w., w 1901 r. przebudowany i rozbudowany o piętrowe skrzydło), a w Głuchowie nad Jeziorką — neorenesansowy pałac wzniesiony tuż przed I wojną światową, prawdopodobnie dla Krzymuskich, na gruntach, które w XVIII wieku należały do Prażmowskich, a w XIX do rodziny warszawskich lekarzy Wolffów. Dziś okolice Grójca to największe zagłębie sadownicze w Polsce, więc w maju jedzie się niemal tunelem kwitnących jabłoni.
Grójec pamięta trakt w samych nazwach ulic — Krakowska, Warszawska, Kielecka — rozchodzących się od rynku jak drogowskazy ku dawnym gościńcom. Miasto z prawami miejskimi z 1419 roku było ośrodkiem starostwa, a o jego roli na drodze świadczy do dziś zachowany przy Alei Niepodległości XIX-wieczny zespół poczty: murowany, ceglany budynek użyteczności publicznej wpisany do rejestru zabytków, z dawną wozownią i stajnią — czyli całe zaplecze stacji, gdzie zmieniano konie do dyliżansów. Dziś Grójec to spore miasto i nieoficjalna stolica „krainy jabłek”.
Za Grójcem trakt mijał Łęczeszyce z barokowym zespołem klasztornym paulinów — i to nie był przypadkowy punkt na mapie. Parafię erygowano tu już w 1393 roku, a murowany kościół wznieśli w latach 1632–1639 Mikołaj Boglewski, sędzia ziemi czerskiej, z żoną Otylią z Żabickich, sprowadzając paulinów z Jasnej Góry (zakon objął parafię 7 września 1654 r.). W ołtarzu głównym zawisła kopia obrazu jasnogórskiego, a od 1711 roku zatrzymywali się tu warszawscy pielgrzymi w drodze na Jasną Górę — dowód, że ta droga żyła ruchem nie tylko kupieckim. Po pożarze z 1700 roku klasztor odbudowano od 1724 r. staraniem prowincjała Konstantego Moszyńskiego; carska kasata zamknęła go w latach 1819–1821, a paulini wrócili dopiero w 1967 roku, na życzenie kard. Stefana Wyszyńskiego.
Dalej gościniec schodził do Mogielnicy nad Mogielanką. To miasto o metryce sięgającej połowy XIII wieku: prawa miejskie nadał mu w 1317 roku książę Siemowit II, na wzór Środy Śląskiej. W złotym wieku XVI Mogielnica liczyła około 700 mieszkańców i 120 rzemieślników — tkaczy, garbarzy, kowali, szewców — póki potop szwedzki (1655–1660) nie zredukował liczby domów z ponad stu do czterdziestu dziewięciu. Nad rynkiem góruje dziś neogotycki kościół św. Floriana, dzieło Władysława Marconiego z lat 1892–1895, wzniesiony na miejscu dawnej świątyni. Druga twarz miasteczka to jeden z najsłynniejszych w regionie cmentarzy chasydzkich, z ohelami cadyków rodu Szapira — Mogielnica była ważnym ośrodkiem chasydyzmu.
Etap kończy się tam, gdzie kończył się dzień drogi dwieście lat temu — w Nowem Mieście nad Pilicą, u przeprawy przez rzekę. To właśnie tędy biegł dawny trakt z Warszawy do Krakowa, nim w 1819 roku poprowadzono nowy gościniec krakowski przez Radom i Kielce, odbierając tej drodze dawne znaczenie. Miasto lokowano w 1400 roku (wedle źródeł 27 grudnia) za księcia Siemowita IV, na gruntach istniejącej wsi Góra i części wsi Pobiedna. Krzyżowały się tu wielkie drogi handlowe — szlak ze Lwowa do Torunia oraz gościniec z Warszawy do Krakowa — a samo miasto wyrosło przy dogodnej przeprawie przez Pilicę.
Nad rzeką wyrosła też duchowa sława Nowego Miasta. W 1762 roku osiedli tu kapucyni; budowę ich kościoła ukończono w 1786 roku — w dzień św. Franciszka, 4 października, odprawiono w nim pierwszą mszę (konsekracja, opóźniona przez rozbiory i wojny napoleońskie, przyszła dopiero w 1815 roku). Pod koniec XIX wieku zamieszkał w klasztorze bł. Honorat Koźmiński (1829–1916) — wielki zakonnik i spowiednik, twórca licznych zgromadzeń bezhabitowych — który przeżył tu lata 1892–1916 i tu zmarł 16 grudnia 1916 roku. Jego relikwie spoczywają w kościele, a od 2001 roku świątynia jest sanktuarium. W tym samym XIX wieku Nowe Miasto było cenionym uzdrowiskiem (od 1873 r.), ściągającym kuracjuszy nad Pilicę — nim utraciło dawny blask. Dziś rynek nad rzeką, z zapleczem dla podróżnego, jest dobrym miejscem na postój przed wejściem w lasy po drugiej stronie przeprawy.
„Powinien był ujeżdżać po dwie mile na dzień i po trzech dniach takowej ciągłej podróży wypoczywać przez trzy dni w miejscu dostatniejszem."
Dawny popas → dziś
Dawniej
Grójec — stacja pocztowa i miasto starostwa, naturalny pierwszy nocleg na trakcie; zachowany przy Alei Niepodległości XIX-wieczny zespół poczty (z wozownią i stajnią) to materialny ślad miejsca, gdzie zmieniano konie. Drugim wielkim węzłem była przeprawa przez Pilicę w Nowem Mieście, gdzie krzyżowały się trakt ze Lwowa do Torunia i gościniec z Warszawy do Krakowa.
Dziś — przystanek
Grójec to dziś spore miasto z pełnym zapleczem (sklepy, gastronomia, noclegi, woda). Po drodze Mogielnica ma rynek z kościołem św. Floriana i podstawowe usługi. Nowe Miasto nad Pilicą oferuje rynek nad rzeką ze sklepami i gastronomią oraz klasztor-sanktuarium kapucynów — dobre miejsce na nocleg lub dłuższy postój przed przeprawą.
Na wygodny postój z kawą czy obiadem najlepszy jest Grójec — duże miasto z pełną gastronomią, gdzie auto zostawisz w okolicy rynku (pamiętaj o strefie płatnej) i pieszo obejdziesz pocztę oraz starówkę. W Mogielnicy stań przy rynku pod kościołem św. Floriana na krótki postój i spacer do ohelów cmentarza chasydzkiego. W Nowem Mieście nad Pilicą zaparkujesz pod klasztorem-sanktuarium kapucynów (bł. Honorat) — to dobre miejsce na dłuższy postój lub nocleg; paliwo i toaletę znajdziesz przy stacji na wylocie drogą wojewódzką nr 728 (Warszawska).
Atrakcyjność szlaku — recenzja
Rolnicza, cicha Mazowsza strona: morze sadów grójeckich, barokowy klasztor w Łęczeszycach i mocny finał w dolinie Pilicy. Krajobraz łagodny, bez spektakularnych widoków — siła etapu tkwi w popasach.
krajobraz ★★★☆☆ zabytki ★★★☆☆ spokój drogi ★★★★☆
Odcinek, który łatwo niedocenić, patrząc tylko na mapę: 55,3 km łagodnej, rolniczej Mazowsza strony, bez spektakularnych panoram. Jego dwa atuty ujawniają się w szczegółach. Pierwszy to sezon — w porze kwitnienia największego zagłębia sadowniczego w Polsce ta sama droga zmienia charakter na kilka tygodni w roku. Drugi to perły drugiego planu, celowo odsunięte od głównej osi: barokowy klasztor paulinów w Łęczeszycach, pałac w Małej Wsi, w którym nocował król, klasycystyczny Belsk z kryptą Kozietulskiego — wszystkie na zjazdach krótszych niż kwadrans. Ocena „trzy" jest więc warunkowa: poza sezonem i bez zjazdów to poprawny przelot; w maju, z ciekawością bocznych dróg — pełnoprawna czwórka. Finał w dolinie Pilicy broni się w każdej porze roku.
dla kogo · Najlepszy na przełomie kwietnia i maja, gdy kwitną sady grójeckie; pałace i klasztory czekają na krótkich zjazdach.
dane trasy 55,3 km ↑ 282 m zabytki przy trasie: 12 punkty zaplecza (OSM, pas ~1 km): 30
Tarczyn → Grójec 0–18 km
Przez stolicę polskiego jabłka — wiosną (kwitnące sady) fragment potrafi być piękny; poza sezonem po prostu schludna rolnicza okolica.
Grójec → Mogielnica 18–41 km
Cichy środek etapu z dwiema perłami na uboczu: klasztorem paulinów w Łęczeszycach oraz pałacem w Małej Wsi i grobem Kozietulskiego w Belsku (krótki zjazd).
Mogielnica → Nowe Miasto nad Pilicą 41–55,3 km
Zjazd ku dolinie Pilicy — najładniejszy krajobrazowo fragment etapu, zwieńczony klasztorem kapucynów i skarpą nad rzeką.
Ocena redakcyjna (1–5): krajobraz, ślady przeszłości i spokój drogi — łącznie dla roweru i auta. Liczby w pasku „dane trasy” pochodzą wprost z danych przebiegu (OSM/geojson).
Ślady przeszłości
Czego szukać po drodze — i dlaczego wiąże się ze starym traktem.
Grójec — dawne starostwo i stacja pocztowa
Miasto z prawami miejskimi z 1419 r. i siedzibą starostwa niegrodowego; kierunkowe nazwy ulic (Krakowska, Warszawska, Kielecka) rozchodzą się od rynku jak ślad dawnych gościńców. Przy Alei Niepodległości 6 zachował się wpisany do rejestru zabytków XIX-wieczny, ceglany zespół poczty — sam budynek wraz z dawną wozownią i stajnią, czyli całe zaplecze stacji, gdzie zmieniano konie do dyliżansów. Dziś Grójec jest nieoficjalną stolicą „krainy jabłek”, w środku największego zagłębia sadowniczego w Polsce.
nieznany rytownik, „Rynek w Grójcu z ratuszem” (1867) · domena publiczna · Wikimedia Commons
Lewiczyn i druga nitka traktu ku Przybyszewowi
Z Grójca wychodziły na południe dwie drogi. Nasz gościniec skręcał na zachód — przez Belsk i Łęczeszyce ku Mogielnicy i przeprawie w Nowem Mieście. Druga, niemal idealnie prosta oś biegła 22 km wprost na południe: Grójec – Lewiczyn – Goszczyn – Przybyszew, gdzie Pilicę przekraczano na drugiej przeprawie. Gmina Goszczyn do dziś nazywa tę drogę „dawnym traktem z Grójca do Przybyszewa" i „tzw. Traktem Królewskim". W Lewiczynie, gdzie plebana notowano już w 1310 r., stoi drewniany kościół św. Wojciecha z początku XVII w. z sanktuarium Matki Bożej Lewiczyńskiej — wizerunek koronowali w 1975 r. kard. Stefan Wyszyński i kard. Karol Wojtyła. Włącz na mapie podkład 1802 (Gilly), by zobaczyć obie nitki obok siebie.
Pałac w Głuchowie nad Jeziorką
Tuż przy trakcie, na skarpie nad rzeką Jeziorką, stoi okazały neorenesansowy pałac wzniesiony przed I wojną światową, prawdopodobnie dla rodziny Krzymuskich. Majątek miał znamienitych właścicieli: w XVIII w. należał do Prażmowskich herbu Belina (w 1783 r. do sędziego ziemskiego czerskiego Franciszka Prażmowskiego), a w XIX w. do rodziny warszawskich lekarzy Wolffów (August Ferdynand Wolff, współzałożyciel warszawskiej Szkoły Lekarskiej, i jego syn Maurycy). Piętrowa budowla z kamiennym tarasem widokowym na rzekę to jeden z ciekawszych dworów na trasie.
fot. Jakub Skutecki · CC BY 3.0 · Wikimedia Commons
Klasztor paulinów w Łęczeszycach
Barokowy zespół klasztorny przy trakcie. Parafię erygowano tu już w 1393 r., a murowany kościół wznieśli w latach 1632–1639 Mikołaj Boglewski, sędzia ziemi czerskiej, z żoną Otylią z Żabickich, sprowadzając paulinów z Jasnej Góry (objęli parafię 7 września 1654 r.). Po pożarze z 1700 r. klasztor odbudowano od 1724 r. staraniem prowincjała Konstantego Moszyńskiego. W ołtarzu głównym wisi kopia obrazu jasnogórskiego; od 1711 r. zatrzymywali się tu warszawscy pielgrzymi idący na Jasną Górę. Carska kasata zamknęła klasztor w latach 1819–1821, a paulini wrócili dopiero w 1967 r. na życzenie kard. Wyszyńskiego.
.jpg)
Mogielnica nad Mogielanką
Miasto o metryce z połowy XIII w.; prawa miejskie na wzór Środy Śląskiej nadał mu w 1317 r. książę Siemowit II. W złotym wieku XVI liczyło ok. 700 mieszkańców i 120 rzemieślników, lecz potop szwedzki zredukował liczbę domów z ponad stu do zaledwie czterdziestu dziewięciu. Nad rynkiem góruje neogotycki kościół św. Floriana — dzieło Władysława Marconiego z lat 1892–1895 — wzniesiony na miejscu dawnej świątyni. Miasto utraciło prawa miejskie w 1869 r. i odzyskało je w 1919 r.
rys. Józef Jarmużyński, ryt. Franciszek Wastkowski, „Mogielnica (drzeworyt)” (1882) · domena publiczna · Wikimedia Commons
Cmentarz chasydzki w Mogielnicy
Jeden z ważniejszych cmentarzy żydowskich regionu, założony na przełomie XVIII i XIX w., ogrodzony w 1848 r. i powiększony dwanaście lat później (jego powierzchnia niemal się podwoiła). Zachowały się ohele (kaplice grobowe) cadyków: w mniejszym spoczywa Jakub z Mogielnicy, wedle przekazów potomek Elimelecha z Leżajska, w pozostałych cadycy rodu Szapira — Mogielnica była ważnym ośrodkiem chasydyzmu. Cmentarz, zdewastowany w czasie II wojny światowej, wpisano do rejestru zabytków 8 kwietnia 1992 r.; ohele odbudowano na początku XXI wieku.
nieznany (zbiory Biblioteki Narodowej Izraela), „Israel Hopsztajn, Magid z Kozienic — protoplasta dynastii cadyków z Mogielnicy” (ok. 1800) · domena publiczna · Wikimedia Commons
.jpg)
Przeprawa i krzyżowanie traktów w Nowem Mieście nad Pilicą
Miasto lokowane w 1400 r. (wedle źródeł 27 grudnia) przez Siemowita IV na gruntach istniejącej wsi Góra oraz części wsi Pobiedna. Powstało przy przeprawie przez Pilicę, gdzie krzyżowały się wielkie drogi handlowe: trakt ze Lwowa do Torunia oraz gościniec z Warszawy do Krakowa. To właśnie ten ostatni był dawnym traktem krakowskim — stracił znaczenie, gdy w 1819 r. nowy gościniec poprowadzono przez Radom i Kielce. W XIX w. (od 1873 r.) Nowe Miasto słynęło jako uzdrowisko nad Pilicą.
fot. MOs810 · CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons
.jpg)
Klasztor kapucynów i sanktuarium bł. Honorata Koźmińskiego
Kapucyni osiedli w Nowem Mieście w 1762 r.; budowę ich kościoła ukończono w 1786 r. — w dzień św. Franciszka, 4 października, odprawiono w nim pierwszą mszę; konsekracja, opóźniona przez rozbiory i wojny napoleońskie, nastąpiła dopiero w 1815 r. Pod koniec XIX w. zamieszkał tu bł. Honorat Koźmiński (1829–1916), spowiednik i twórca licznych ukrytych, bezhabitowych zgromadzeń zakonnych; w klasztorze spędził lata 1892–1916 i tu zmarł 16 grudnia 1916 r. Jego relikwie spoczywają w kościele, a od 2 lutego 2001 r. świątynia jest jego sanktuarium.
pocztówka, nakł. W. S. Paluszkiewicz, „Klasztor kapucynów w Nowem Mieście nad Pilicą” (1905–1911) · domena publiczna · Wikimedia Commons
Pałac w Małej Wsi – nocleg króla
Klasycystyczny pałac wzniesiono w latach 1783–1786 według projektu przypisywanego Hilaremu Szpilowskiemu (nowsze badania wskazują na jego mistrza, Stanisława Zawadzkiego) dla Bazylego Walickiego, wojewody rawskiego, stronnika i doradcy króla. W dniach 20–22 lipca 1787 r. gościł tu Stanisław August Poniatowski, wracający ze spotkania z Katarzyną II w Kaniowie — wizytę upamiętnia kamień ustawiony później w parku. Po renowacji z lat 2013–2016 w pałacu działa hotel z restauracją, a przy rezydencji odtworzono ogród francuski z rozarium. Najdostojniejszy podróżny tej drogi — król w drodze powrotnej z Kaniowa nocował tu dwie noce, a z traktu zbacza się ledwie kilometr.
fot. Konarski · CC BY 3.0 · Wikimedia Commons
Kościół w Belsku Dużym z grobem Kozietulskiego
Klasycystyczną świątynię zbudowano w latach 1776–1779 z fundacji Bazylego Walickiego z pobliskiej Małej Wsi, także według projektu Hilarego Szpilowskiego; w maju 1779 r. konsekrował ją biskup Antoni Onufry Okęcki. W podziemiach spoczywa pułkownik Jan Leon Kozietulski, dowódca szarży szwoleżerów pod Somosierrą, zmarły w Warszawie w 1821 r. — jego siostra Klementyna Walicka mieszkała w małowiejskim pałacu. Wewnątrz zachowała się polichromia z około 1780 roku. Kościół stoi tuż przy samej drodze — warto stanąć przy krypcie bohatera spod Somosierry, którego trumna przybyła tu z Warszawy.
fot. Kotlepus · CC BY-SA 3.0 pl · Wikimedia Commons
Ciekawostki
Drobiazgi, które zostają w pamięci.
- Grójec rozkłada od rynku ulice nazwane wprost kierunkami dawnych gościńców — Krakowską, Warszawską i Kielecką — jakby samo miasto było drogowskazem starych traktów. ↗
- Przy klasztorze paulinów w Łęczeszycach od 1711 roku zatrzymywali się warszawscy pielgrzymi idący na Jasną Górę — w ołtarzu głównym wisi kopia cudownego obrazu częstochowskiego. ↗↗
- W złotym wieku XVI Mogielnica liczyła ok. 700 mieszkańców i aż 120 rzemieślników (tkaczy, garbarzy, kowali, szewców), lecz potop szwedzki zredukował liczbę domów z ponad stu do zaledwie czterdziestu dziewięciu. ↗↗
- Mogielnica była ważnym ośrodkiem chasydyzmu — na tutejszym cmentarzu żydowskim zachowały się ohele cadyków rodu Szapira, w mniejszym z nich spoczywa Jakub z Mogielnicy, wedle przekazów potomek słynnego Elimelecha z Leżajska. ↗↗
- Nowe Miasto nad Pilicą leżało na dawnym trakcie z Warszawy do Krakowa — straciło na znaczeniu, gdy w 1819 roku nowy gościniec krakowski poprowadzono przez Radom i Kielce, z dala od starej przeprawy przez Pilicę. ↗↗
- W XIX wieku (od 1873 r.) Nowe Miasto nad Pilicą było cenionym uzdrowiskiem nad rzeką, ściągającym kuracjuszy — nim utraciło ten charakter. ↗↗
- W klasztorze kapucynów w Nowem Mieście spędził ostatnie ćwierć wieku i zmarł (16 grudnia 1916 r.) bł. Honorat Koźmiński — spowiednik, który założył liczne ukryte, bezhabitowe zgromadzenia zakonne; dziś kościół jest jego sanktuarium. ↗↗
- Z Grójca prowadziły na południe dwie nitki traktu — każda do własnej przeprawy przez Pilicę. Nasz gościniec przekraczał rzekę w Nowem Mieście, a druga droga, przez Lewiczyn i Goszczyn, w Przybyszewie leżącym „na wysokim brzegu Pilicy" — miasteczku z prawami już przed 1396 r., z przystanią, bindugą i warsztatem szkutniczym. Nowa szosa z 1819 r. porzuciła Przybyszew i poszła prosto na Białobrzegi; dawny trakt przez Goszczyn zszedł do rangi drogi powiatowej. ↗↗
- Pilicę w Nowem Mieście przekraczano po moście, nie brodem: w 2. połowie XVIII w. Kazimierz Granowski, wojewoda rawski — fundator klasztoru kapucynów — „wzniósł też drewniany most na rzece Pilicy”. Drewniana przeprawa dotrwała do wojny (zachowało się jej zdjęcie z 1939 r.), a stała dokładnie tam, gdzie dziś most drogi wojewódzkiej nr 728, na wylocie ulicy Mostowej. Po 1795 r. rzeka stała się granicą zaborów, więc most łączył stronę pruską z austriacką. ↗
Na rowerze: Łagodny, lekko falisty teren przez sady grójeckie cichymi drogami lokalnymi; w maju kwitnące jabłonie, ale między wsiami bywa pusto — w sezonie warto mieć zapas wody i prowiantu, uzupełniając je w Grójcu, Mogielnicy i Nowem Mieście. Uwaga na ruch na odcinkach wzdłuż dróg wojewódzkich — gdzie się da, trzymaj się równoległych dróg bocznych.
Samochodem: Autem to etap krótki — godzina z hakiem, łatwo połączyć z sąsiednim. Z Tarczyna wpadasz w Grójec drogą krajową nr 50; to spore miasto i jedyny większy ruch na trasie — pod rynek i dawną pocztę przy Alei Niepodległości najlepiej podjechać i zaparkować bocznymi uliczkami, bo w centrum obowiązuje strefa płatnego parkowania. Tu też zatankujesz bez kłopotu (stacje przy drogach wylotowych, m.in. Orlen i Circle K); dalej, na DW728 przez Belsk Duży i Mogielnicę aż po Nowe Miasto nad Pilicą, paliwo trafi się dopiero u celu, więc warto dolać w Grójcu. Cała 728 to jeden ciąg asfaltu — tam gdzie rowerzysta odbija w sady, ty trzymasz drogę: do paulinów w Łęczeszycach jest spod Belska krótki, oznakowany zjazd boczną szosą (pod klasztorem zaparkujesz na placu), a w Mogielnicy licz się z wąskim, ciasnym centrum przy rynku nad Mogielanką — auto zostaw przy rynku i nad cmentarz chasydzki podejdź pieszo, bo dojazd jest niewygodny. W Nowem Mieście DW728 schodzi ku Pilicy; pod klasztor kapucynów podjedziesz blisko i zaparkujesz przy świątyni, nad samą przeprawę zejdziesz już pieszo.